Mijn leven als mama

Ik lig in bed en kan niet slapen. Ik pieker over de mini discussie die ik 2 uur geleden had met mijn man. De hoofdvragen die ik mezelf stel: Heeft hij gelijk? Klaag ik echt en begrijp ik hem niet? En wijs ik inderdaad een vingertje? Of heb ik gelijk en moet hij meer water bij de wijn doen? Of hebben we allebei deels gelijk en deels ongelijk? Ik voel me net Mario. Opgesloten. Al heb ik veel levens. Eens houden die levens op. I am running out of time. Terwijl het huilen mij nader staat dan het lachen moet ik mezelf herpakken en gewoon maar doorgaan. Als ik het niet doe dan doet voor mijn gevoel niemand het. 

Terwijl ik eigenlijk slaap moet pakken (je weet maar nooit wie er vannacht wakker wordt) kan ik de rust niet vinden. Ik gun je een kijkje in mijn gedachten en een stukje van mijn leven.

Een tweede kind erbij

11 Weken geleden ben ik bevallen van een prachtig mannetje. Toen ik nog zwanger was kreeg ik vaak te horen: “Ah joh, een tweede is veel makkelijker”. “Een tweede doe je er gewoon even bij”. “Ik ben veel relaxter met die tweede”. Ik ervaar dit veel zwaarder. Waarom? Dat zal ik eens vertellen. We hebben namelijk een mannetje van 3 rondlopen die heel veel aandacht vraagt. Hij is actief, nieuwsgierig en erg ondernemend. Dit zijn goede eigenschappen maar ‘a lot of work’!

Geen rust

Nu ik een tweede kindje erbij heb, heb ik geen rust. Mijn dag bestaat voornamelijk uit opruimen en zorgen. Soms slapen mijn mannen door. Maar het komt regelmatig voor dat een de twee (soms ook allebei) midden in de nacht wakker wordt. Tot nu toe doe ik de nachten. Als mijn man de oudste hoort roepen dan neemt hij een kijkje bij de oudste. Echter komt het voor dat hij helemaal niets hoort en vast slaapt. Als mijn man de oudste naar de opvang brengt kan ik 2 uurtjes extra slaap pakken. Ook in het weekend. Zodra ik opsta heb ik de zorg voor de baby, ik zet altijd een wasje, hang de was op, trek vaak de slaapkamers weer netjes, neem een douche en ga naar beneden. Ik maak ontbijt, verzorg mijn mannen en houd ze bezig. De baby wilt vaak gedragen worden en zo kom ik niet aan huishoudelijke taken toe. Als de mannen slapen dan stofzuig ik het huis, poets de wc (yes, iedere dag want de oudste wordt zindelijk en een schoon toilet vind ik zeer belangrijk) en doe de afwas. Als ik geluk heb dan kan ik ook nog eens ontbijten en/of lunchen. Deze luxe heb ik vaak niet met 2 kids. Ik leg de baby in de box. Die zet het op een brullen. Ik ren om ontbijt of lunch voor de oudste te maken en race dan weer om de baby te pakken. Dan loop ik rondjes door de kamer tot hij stil is. En houd me dan bezig met de oudste. Tussendoor probeer ik nog een wasje te doen en te strijken. Wij hebben namelijk iedere dag 1 of 2 wasjes. Tegen 17 uur begin ik met koken. Mijn man kijkt dan bij thuiskomst naar de kids. Vaak kijkt hij tv, iets op de Ipad of speelt even een potje FiFa. Dinner is served en mijn oudste roept (letterlijk) iedereen aan tafel. Na het eten zorg ik voor de baby en mijn man gaat nog even voetballen met de oudste of brengt hem alvast naar boven voor een bad/douche en naar bed te brengen. Als de kids in bed liggen dan doe ik 75% van het huishouden. Afwas, tafels afnemen, badkamer poetsen (2× per week als ik ga douchen) en opruimen. Terwijl mijn man een paar kleine prulletjes opruimd en dan lekker tijd neemt voor zichzelf. Daarna gaan we naar bed en kijken we nog iets op de tv als ik niet al te moe ben. 

Mijn gedachten

Goed, niets mis met zo een dag hè? Toch slaan mijn gedachten op hol. Ik heb namelijk niet gezegd dat zo goed als non stop rugpijn heb. Mijn voeten doen pijn van het vele staan en lopen. Mijn bekken zijn ook niet meer zo sterk. 

Als mijn man tijd neemt voor zichzelf dan kan ik dat moeilijk begrijpen. Ik zou het ook heel graag willen maar ik heb er geen tijd voor. Misschien neem ik de tijd er niet voor. Er is altijd wat te doen in huis. 

Als hij lekker gaat sporten, ongeveer 3 tot 4 keer in de week dan werkt hij aan zijn lichamelijke en geestelijke ‘ik’. Ik zou dat ook graag willen maar ik ben gewoonweg te moe. 

Als hij lekker tv kijkt of een spelletje speelt dan wil ik dat ook. Iemand moet het huishouden doen dus ik doe het niet. Ik kan mijn tijd wel beter besteden. Op dinsdag, donderdag en vrijdag kijkt ik televisie met de kleine tussen het huishouden door. 

Doe ik dan helemaal niets leuks? Jawel joh! Ik ga een dagje naar mijn zus met de kleine. Of ik ga lunchen met mijn zus in de stad. Gewoon om het huis uit te zijn en bediend te worden. Het is heerlijk om eens niet alles zelf te moeten doen. Plus, dan moet ik blijven zitten want het huishouden neem ik niet mee naar de stad. Maar als ik thuiskom dan begint het riedeltje van voor af aan. 

Wat was dan de discussie?

Ik vind dat mijn man mijn werkzaamheden in huis onderschat. Ik moet voor mijn gevoel 24-uur per dag paraat staan. Hiervan “werk” ik vanaf het moment dat ik opsta tot het moment dat ik in bed lig. Ik ben lichamelijk en mentaal moe. Hij werkt vanaf het moment dat hij op het werk aankomt totdat de kids naar bed gaan. Volgens mijn gevoel is hij alleen mentaal moe. Kortom ik vind dat hij mij meer mee moet helpen nadat de kids in bed liggen zodat ik ook eens rustig tijd voor mezelf heb. Of dat we tijd voor mekaar hebben. Ik kan gewoon niet rustig chillen als de boel ontploft is. 

Maar goed dit is zo een discussie waar we nooit uit zullen komen. Ik begin pas weer met werken ik juli. Maar betekend dit dat ik tot die tijd zo goed als het hele huishouden moet doen inclusief de meeste zorg voor de kinderen? Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van mijn kids en ik zorg met alle liefde voor hen. Is het zo vreemd dat ik samen de boel wil runnen? Snel een half uurtje opruimen met z’n twee in plaats van een uur alleen?

Ik vraag me vaak af hoe het bij andere gezinnen geregeld is. Hoe kom je aan tijd voor jezelf? Wat doet de man? Hoe zit de huishoudelijke verdeling? 

Ik heb het gevoel dat ik mezelf wegcijfer voor mijn gezin. Mijn kids komen eerst, dan mijn man en daarna kom ik. Het lijkt net alsof ik het leven leid van iemand anders. Mijn dromen, wensen en social life lijken voor nu verleden tijd te zijn. 
Liefs,

Betty

Advertenties

De laatste 4 weken: 36 weken

Deze laatste 4 weken gebeuren er ontzettend veel dingen met mij en mijn lichaam. De laatste loodjes zijn het zwaarst maar ook zeer bijzonder en ongelooflijk ongemakkelijk.

36 weken zwangerschap

De baby is netjes ingedaald. Regelmatig heb ik oefenweeën, voel ik een immense druk daar beneden of heb ik harde buiken. Mijn ronde buik is inmiddels een beetje gaan hangen en ik merk dat ik meer lucht krijg. Ik heb weken niet op mijn rug kunnen liggen vanwege verdrukking van mijn maag of longen. Nu kan ik dit gelukkig weer waardoor ik meer comfortabel kan rusten.

Mijn navel is er sinds 2 weken uit als een klein bolletje. De huid eromheen is dun en gevoelig. 

Sinds vandaag houden mijn enkels en voeten vocht vast. Tintelende voeten en rusteloze benen zijn hiervan het gevolg. Je kan mij dan ook regelmatig liggend met de voetjes omhoog vinden. 

Bewegende baby

Er zit een groot verschil in de bewegingen van de baby. Eerst waren het plopjes en kriebeltjes. Daarna werden de bewegingen krachtiger en op verschillende plekken aanwezig. Nu zijn ze aanwezig onder mijn rechter ribben of in de lijn bij mijn navel tot rechterzij. Het is wat centraler geworden. Waarschijnlijk omdat hij is ingedaald en vaster in mijn bekken zit. Deze bewegingen kunnen verschillen van zachte aaien tot krachtige duwtjes. Soms blijven de bewegingen zelfs even uit. Ik ben altijd opgelucht en blij als hij weer beweegt en de buik met hem mee danst.

Borsten

Mijn borsten zijn inmiddels een cupmaat groter. Ik merk dat ze ook wat zwaarder zijn geworden en voller. Af en toe voel ik een spanning en zijn mijn borsten gevoelig. Niet echt pijnlijk maar wel zeurderig aanwezig. Bij mijn eerste was ik een echte melkkoe. Ik had teveel melk en verwacht eigenlijk dat dat nu weer het geval is vanwege het gevoel in mijn borsten. Ik kan het natuurlijk ook fout hebben….

Striae 

Ik heb iets meer vruchtwater dan normaal. Mijn buik staat op ontploffen maar ik heb geen ruimte meer voor groei. Het nadeel is dat mijn oude striae “doorscheurd” en er nieuwe bijkomen. Niet zo heel storend omdat ze wit zijn maar mooi is anders. 

Cravings

De cravings nemen af! Ik heb zo goed als nergens trek in. Mijn geliefde mayonaise, die ik tijdens de zwangerschap zo heb gekoesterd, vind ik niet meer interessant. Ik ben wel nog echt dol op smoothies! 

Slaapgebrek

Wegens slaapgebrek ben ik eigenlijk de hele dag oververmoeid. Overdag kan ik zo in slaap vallen, wat ik bijna nooit doe, maar ’s avonds niet. Als ik in slaap val dan ben ik 2.5 uur tot 3 uur daarna weer wakker om vervolgens naar het plafond te staren. Soms doe ik mijn ogen dicht in de hoop dat ik in slaap val. Ik kan prima piekeren als dit mij niet lukt of ik probeer een filmpje te kijken op de Ipad. Vaak als ik dan eindelijk uitgeput in slaap val wordt Jay wakker en dan waggel ik slaapdronken naar zijn kamer. Dag slaap!

Slapen op de zij is het meest comfortabel. Alleen moet ik dan regelmatig van kant wisselen. Er zit wel eens een zenuw klem waardoor mijn been slaapt. Slapen op de rug kan wel maar dan voel ik de baby beter en dan lukt het niet om te slapen. Als ik wil gaan slapen dan viert hij feest in de buik. Ik lig dan met hem te spelen of gewoon te genieten. Daarnaast is de kans op een gevoelige buik of buikpijn groter als ik op mijn rug lig.

Ik slaap nu met fleecedekentjes omdat een voedingskussen niet zo lekker meer ligt. Helaas krijg ik het hierdoor mega warm en dan word ik zwetend wakker.

Nesteldrang

Helaas is het voor mij nu echt begonnen! Na week 30 begonnen de ergernissen. Ik zie letterlijk alles. Van vlekjes op de muren tot ongeordende kasten. Alles moet opgeruimd en netjes ingeruimd worden. Ik heb picto’s getekend op speelgoedbakken, alle speelgoed gesorteerd, vluchttas ingepakt, babykamer staat gereed, muren zijn geverfd en ga zo maar door. Bij mijn eerste was ik niet zo uitbundig als nu. Ik word gek van rommel en kan hier serieus ook echt over mopperen.

Huishouden

Momenteel doe ik alles nog zelf! Wel op een aangepaste manier, maar ik doe het zelf. Ik doe bijvoorbeeld de was en ga dan een uurtje liggen. Ik stofzuig en ruim kleine dingetjes op en ga dan weer liggen. Ik doe de afwas en ga dan een half uur zitten. Het werkt perfect. Ik pak zoveel rust als ik kan. 

Morgen ben ik 37 weken zwanger. Ik ben benieuwd of er nog veel gaat veranderen. Bij mijn eerste heb ik de zwangerschap anders meegemaakt wegens bekkeninstabiliteit. Ik kon bijna niet lopen en was afhankelijk van iedereen om me heen. Nu rijd ik zelfs nog auto! En draag de zorg van Jay bijna geheel zelfstandig. Ik ben echt superblij dat ik alles kan ervaren op een zo normaal mogelijke manier.
Liefs,

Betty

Angsten bij de 2e bevalling

Nog een paar weken en we worden voor de 2e keer ouders. Hartstikke trots en blij dat we zijn roept het ook herinneringen bij mij op die ik eigenlijk liever zou vergeten. Iedere bevalling is anders zeggen ze dan, en dat is het hem juist. Het idee dat de komende bevalling ontzettend af kan gaan wijken. Niets is zo onvoorspelbaar als een bevalling…of juist een zwangere vrouw. 

Mijn angsten

Ik roep altijd dat alles goed komt en dat alles met een reden gebeurd. Echter, soms zeg ik het om mezelf moed in te praten en niet onzeker of bang te worden. Naar mijn mening ben je dan verder van huis. Soms, zoals nu met de aankomende bevalling, ontkom je niet aan die angsten.

Mijn grootste angst

Mijn grootste angst klinkt heel vreemd en misschien best lachwekkend. Wat ik absoluut niet wil is poepen tijdens de bevalling. Daar ben je helemaal niet mee bezig zul je denken. Nou, ik dus wel. Ik vind het al vreselijk als ik op een openbare toilet mijn behoefte moet doen. Laat staan dat anderen toekijken hoe jij het eruit perst. Nee, dank u. En dan te bedenken dat het ook een man zou kunnen zijn die het ziet. (Ja, mannelijke verpleegkundigen/verloskundigen bestaan ook) Ik krijg het er al benauwd van als ik eraan denk.

Mijn 2e angst

Ik ben bang dat ik net als bij de eerste niet kan staan. Ik had bij de eerste rug- en beenweeën. Ik wilde graag staan en bewegen maar ik kreeg het niet voor elkaar. Zelfs mijn eigen benen omhoog houden was bijna onmogelijk. 

Mijn 3e angst

Totaal ruptuur of inknippen. Het klinkt eng en de gedachte is eng. Het idee dat je scheurt van voor tot achter. Of juist dat iemand jou bewerkt met een schaar alsof je een stuk vlees bent. En de manier waarop er wordt geknipt. Ik zag het bij een vriendin. Nee, dank u. Ik was een beetje ingescheurd bij de eerste en ik kwam er goed van af met een paar hechtinkjes. Toch kan de 2e bevalling heel anders zijn.

Mijn 4e angst

Plassen na de bevalling. Geen grap, maar zo erg heb ik het nog nooit voelen branden daar beneden. En het erge is…het is een feit dat ik dit weer moet doorstaan. Tenzij ik een keizersnede krijg maar dat is weer een andere tak van sport. 

Mijn laatste angst

Aangezien ik een ziekte heb ben ik bang dat de baby daardoor een vervelende start kan gaan maken. Het idee dat hij door mij een hart-, hersen-, of groeiafwijking zou kunnen krijgen doet mij best pijn. Je was er zelf bij zou je denken. Klopt, maar de dokter gaf aan dat ik zo goed als niet zwanger kon worden. Anders had ik wel gewacht tot de behandeling van mijn schildklier klaar was. Het is nu afwachten hoe de baby functioneert als hij eenmaal geboren is. Het kan nu nog alle kanten op. 

Uiteindelijk zal ik alles op me af laten en de bevalling omarmen. Stiekem denk ik over de angsten na maar ik probeer het niet teveel te laten leven. Soms is het best moeilijk maar ik houd me tot het eind sterk. Ik kan niet wachten tot ik mijn kleine man in mijn armen kan houden.

Liefs,

Betty

Fairdreams.nl

​Af en toe vind je een bijzondere webshop waar je een bepaalde band mee hebt. Eentje die klein is en net even anders zaken doet dan normaal. Vandaag zet ik Fairdreams in het zonnetje en laat ik jullie kennismaken met leuke Fairtrade hebbedingetjes. 


De oprichtster vertelt:

Fair Dreams is ontstaan tijdens een warme lenteavond op het terras: wat zou het toch fijn zijn om een steentje bij te kunnen dragen in dat waar ik voor sta. Waar sta ik voor? Eerlijke producten die op een verantwoorde manier zijn gemaakt. Producten met een (bijzonder) verhaal. Je ziet het misschien niet direct aan het product, maar achter ieder product zit een persoon. Een persoon die niet het leven heeft zoals wij dat kennen. Door één product van Fair Dreams te kopen zorg je ervoor dat de mensen die aan deze producten werken een beter leven kunnen hebben. De opbrengsten worden voor verschillende doeleinden gebruikt.

Fair Dreams werkt niet voor winst. Dit omdat Fair Dreams werkt vanuit het hart. Je betaald daardoor dus ook een eerlijke prijs aan Fair Dreams.

Ik verkoop graag de producten uit de categorie zeepjes. Het zijn steeds wisselende producten en je kunt ze voor van alles toepassen. Om daadwerkelijk te gebruiken of voor decoratie. Om zelf te kopen of om te geven. Ook vind ik de kleinigheidjes heel erg leuk. Gewoon, omdat deze er erg schattig uitzien. Leuk voor jezelf, leuk voor de kleintjes en natuurlijk ook weer leuk om te geven. In deze tijd van het jaar is natuurlijk kerst helemaal leuk. Vooral de sokken vind ik erg leuk! Niet alleen fair, maar ook milieubewust (ze zijn gemaakt van recycled materiaal).

Tot 31 december 2016 kun jij genieten van 10% korting op het gehele assortiment. Je hoeft alleen de kortingscode tuti in te voeren bij afrekenen. 

Liefs,

Betty

Met Fair Dreams kom je in contact via website (contactformulier), Facebook, twitter of mail: info@fairdreams.nl

Mama van een tweede

26 weken zwanger

Deze week ben ik 31 weken zwanger!!! Fantastisch nieuws. Hoe het met mij gaat is een tweede. Soms vraag ik me af hoe andere moeders de 40 weken volhouden als ze voor de 2e keer zwanger zijn. En mogelijk ook na deze 40 weken. 

Oververmoeid

Nu dat ik 31 weken zwanger ben kan ik oprecht zeggen dat ik 31 weken lang de “worst blogger ever” ben. Vanwege de aanhoudende lichamelijk en fysieke vermoeidheid kon ik het niet opbrengen om, en te bloggen, en moeder te zijn, en vrouw te zijn en mijn werk als receptioniste uit te oefenen. Daarnaast heb ik een ziekte namelijk de ziekte van Graves. Mijn lichaam maakt dus antistoffen aan tegen de werking van mijn schildklier. Het bloggen heeft mede hierdoor tijdelijk stil gelegen. Ik heb wel 15 halve blogs geschreven. Binnenkort maak ik ze allemaal af, aangezien ik gauw zonder werk zit. Goed, maar ik dwaal af. De oververmoeidheid komt ook omdat we een actief mannetje hebben van 2,5 jaar. Vaak in stuitermodus die niet langer dan 5 minuten stil kan zitten tenzij je hem een Ipad in handen duwt. Ik kan nu niet rusten wanneer ik wil en hoe lang ik wil. Met liefde zorg ik voor mijn kleine man maar het breekt lichamelijk soms op. En als ik dan moeders zie met meer dan 2 kinderen dan vraag ik me echt af hoe zij opnieuw zwanger kunnen zijn en de boel draaiende kunnen houden. Super-mama’s misschien? 

Afhankelijk van hulp

Het meest moeilijke vind ik toch wel het afhankelijk zijn van hulp. Spullen of speelgoed oprapen van de grond, kleren uit de wasmachine halen, waterreservoir van de droger legen, dweilen of mijn eigen onderkant aankleden zijn dingen die ik graag zelf doe. Het kost me alleen zooooveel moeite om het zelf te doen. Nu krijg ik hulp als ik het vraag, maar dan moet ik het wel blijven vragen. Soms zo lastig. 

Aandacht aan mijn oudste

Weet je wat ik echt zielig vind? Jay is gewend dat we altijd ergens heen gaan. Als het niet naar de kinderboerderij is dan gaan we naar de speeltuin of het park. Momenteel ben ik zo slecht ter been dat we nergens heen kunnen. Af en toe doen we een uitje naar de supermarkt. Dat was het. Autorijden gaat lastig en fietsen lukt mij niet meer. Met mijn 1m50 heb ik eenmaal minder ruimte om een kind te dragen. Dit zorgt voor bepaalde beperkingen. 

Terwijl ik dit schrijf draaien mijn ogen weer alle kanten op vanwege de vermoeidheid. Ik kan echt als een blok ik slaap vallen…. 

Tot gauw lieve volgers!

Liefs,

Betty

Ik sloot mijn kind op in de auto


Iedere ouder heeft wel een moment dat je kind je zo uitdaagd dat je moeite hebt om je zelfbeheersing in de hand te houden. Wat kan er dan gebeurd zijn? En dat hoeft toch helemaal niet erg te zijn? Of dat is toch normaal? In zekere zin wel. Maar wat ik deed….ik sloot mijn kind op in de auto in een nogal kwade bui. 

De ochtend van onheil

Ik ben nu 19 weken zwanger. Flinke pijn aan de linkerkant van mijn bekken. Lopen, bukken en tillen is een ramp. Deze ochtend heb ik een echte peuterpuber. Wat is dat? Nou dat is een puber, maar dan eentje van 2 jaar. Alleen nog erger want communiceren gaat niet altijd even vlot.

Deze ochtend weigert meneer zijn ontbijt. Wilt hij niet tandenpoetsen. Luistert gewoon niet. Beantwoord alles met een stellige “NEE!”. Hij gooit speelgoed door de kamer en schopt een bal tegen te tv. De hoek heeft hij al 6x gezien. (En ik moest hem daarheen slepen of tillen) Een paar keer goed vastpakken en streng toespreken hielp niet. Speelgoed wegleggen hielp ook niet. Ik werd gewoon moe en had veel pijn. Maar ja, om hem lekker stinkie rond te laten lopen dat kan ook niet. We moeten immers nog boodschappen doen en naar de kinderopvang. Ik voelde de frustratie opkomen want hoe dan ook moet hij luisteren en gewillig doen wat ik zeg. Dat gebeurde niet. Hij rende weg toen ik hem wilde aankleden. Rolde op de grond tijdens het haren kammen. En ik….ik werd ineens kwaad. Het liefst had ik heb een goeie corrigerende tik op zijn pamperbillen gegeven! 

Naar de auto

We moeten boodschappen doen. Ik zet hem in de auto. Wordt hij kwaad omdat hij in het autostoeltje moet zitten. En ik was al kwaad dus ik gooi mijn spullen op de grond aan de bijrijderskant. Duw en vecht om Jay in de autostoel te krijgen. Hij huilen en vecht terug om uit het stoeltje te glijden. Toen hij zat was ik tevreden en zei met smart: “Zie je, met mama hoef je niet te vechten. Mama krijgt je toch in de stoel”. Waarna ik de deur op slot doe en de deur dicht doe. Tot ik besefte dat ik mijn sleutels niet had. 

In paniek rende ik naar binnen. Keerde alle kasten binnenste buiten opzoek naar iets waarmee ik het slot kon openwrikken. Ik vond letterlijk niets. Goed, ik heb toch van alles mee naar buiten genomen om uit te proberen. Niets paste en/of werkte. Het slot bleef dicht. Toen schopte Jay tegen het hendeltje van het raam. En ik kreeg een idee. Met gebarentaal maakte ik duidelijk dat hij moest proberen om uit de gordel van zijn stoeltje moest komen en moest proberen om het raam open te maken. Na 5 min zat hij te prutsen met het hendeltje van het raam. Toen het raam op een kiertje zakte heb ik het raam naar beneden geduwd en kon ik de deur openen. Ik heb mijn mannetje meteen geknuffeld en gekust. De boosheid was meteen over maar ik schaamde mij heel erg. Dat ik mijn boosheid zo heb kunnen laten gaan! Gelukkig waren we allebei zo geschrokken dat we nu een heerlijke middag samen hebben.

Het werd geen tripje meer naar de supermarkt maar naar de speeltuin.

Zwanger en….

Zwanger en…. Er gebeuren zoveel dingen tijdens de zwangerschap. Dingen waar je je zorgen over maakt, keuzes die je moet maken, de eerste keren dat je op controle gaat en nog zoveel andere dingen. Ditmaal is mij totaal wat anders overkomen.

Zwanger en….van de trap vallen. 

Ik ben nu 18 weken zwanger. Mijn man is met de kleine naar een feestje gegaan. Ik zag nog heel wat huishoudelijk werk liggen dus ik wilde van boven naar beneden werken. De was doen, meenemen naar beneden en lekker buiten ophangen omdat het nog kan. Relaxed, zoals ik af en toe kan zijn, haalde ik de kleren uit de wasmachine. Prop een nieuwe lading was in de machine en zet hem aan. Loop vervolgens met een flexibele wasmand gevuld met geurende pas gewassen was de trap af. Opeens gleed ik uit op de 5e tree van boven en belandde onderaan de trap op mijn billen. Mijn armen kon ik even niet bewegen. Zoveel pijn dat het deed. Op een gegeven moment kon ik ze weer bewegen en rustig opstaan. Ik heb alle was bij elkaar geschraapt en terug in de mand geduwd.

Raad vragen bij het ziekenhuis

Aangezien ik door de verloskundigen ben overgedragen aan het ziekenhuis belde ik de verloskundigen van het ziekenhuis. Rustig heb ik de situatie uitgelegd. Ik maakte mij wel zorgen maar paniekerig doen heeft voor niemand zin. Gelukkig kon het van de trap vallen niet veel kwaad omdat ik op mijn achterwerk ben gevallen. De meeste klappen heb ik opgevangen met mijn ellebogen en zij. Mijn rechterlies deed ook echt pijn. De verloskundige gaf aan direct te bellen bij:

  1. Bloedverlies
  2. Constante harde buiken
  3. Pijnlijke krampen
  4. Als je de baby voorheen voelde bewegen en na de val een langere poos niet meer

Dat gaf mij weer wat rust. Ik ben een kruik op gaan warmen voor mijn rug. De baby voelde ik weer na een goed uurtje. Ik heb 2 dagen flinke pijn gehad in mijn lichaam. Meer een soort spierpijn eigenlijk. Van het huishouden kwam deze dagen helemaal niets terecht. Ach, jammer dan!

Ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik sjouw geen manden meer van de trap. Nu houd ik de leuning vast en ga voetje voor voetje de trap af. 
Liefs,

Betty